اسلامي سرچينو

    1. home

    2. article

    3. سورة الشعراء(پښتو ژباړه)

    سورة الشعراء(پښتو ژباړه)

    سورة الشعراء(پښتو ژباړه)
    Rate this post

     طسم ﴿١﴾

    طسم

    تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ الْمُبِينِ ﴿٢﴾

     دا ( آيتونه ددې سورت ) آيتونه دي دكتاب ښكاره كوونكى ( دحق له باطله اودحلال له حرامه ) .

    لَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ ﴿٣﴾

      ښايي چې ته هلاك كوونكى دځان خپل يې ( اى محمده ) په دې چې نه كيږي دوى مؤمنان

    إِنْ نَشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِمْ مِنَ السَّمَاءِ آيَةً فَظَلَّتْ أَعْنَاقُهُمْ لَهَا خَاضِعِينَ ﴿٤﴾

     كه اراده وكړومونږنازل كړومونږپه دوى له ( طرفه ) دآسمان يودليل ( دقدرت ) پس شى به ورميږونه ددوى هغه ( دليل دقدرت ) ته ايښودونكى .

    وَمَا يَأْتِيهِمْ مِنْ ذِكْرٍ مِنَ الرَّحْمَٰنِ مُحْدَثٍ إِلَّا كَانُوا عَنْهُ مُعْرِضِينَ ﴿٥﴾

     اونه راځي دوى ته هيڅ پندوعظ له ( طرفه ) درحمن نوى مګروي دوى له هغه ( پند) څخه مخ ګرځوونكې ( اولاكلك كيدونكى په كفرخپل ) .

    فَقَدْ كَذَّبُوا فَسَيَأْتِيهِمْ أَنْبَاءُ مَا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُونَ ﴿٦﴾

     پس په تحقيق تكذيب وكړدوى ( دهغه ذكريادمحمد) پس ژربه راشي دوى ته عواقب حقايق دهغه ( شي ) چې وودوى چې په هغه باندې به يې مسخرې كولې .

    أَوَلَمْ يَرَوْا إِلَى الْأَرْضِ كَمْ أَنْبَتْنَا فِيهَا مِنْ كُلِّ زَوْجٍ كَرِيمٍ ﴿٧﴾

     ايانه گوري دوى ځمكې ته چې ( پخپل بالغه حكمت سره ) څومره زرغون كړي دي مونږپه دغه ( ځمكه ) كې له هرقسم ( جنس ) گياه ښه ډيرگټورمخصوص شيان

    إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ ﴿٨﴾

     بيشكه په دغو( زرغونوكې ) خامخادليل نښه ده ( لويه دقدرت ) اونه دي زياتره دوى مؤمنان

    وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ﴿٩﴾

     اوبيشكه رب ستاخامخاهمدى دى ښه قوي غالب ( داحكاموپه انفاذ ) ښه رحم والا ( داجراوثواب په انعام سره )

    وَإِذْ نَادَىٰ رَبُّكَ مُوسَىٰ أَنِ ائْتِ الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ ﴿١٠﴾

     او( يادكړه ) هغه وخت چې غږوكړرب ستاموسى ته داسې چې ورشه هغه قوم ته چې ظالمان دي

    قَوْمَ فِرْعَوْنَ ۚ أَلَا يَتَّقُونَ ﴿١١﴾

     قوم دفرعون ته ( چې ډيرظلمونه كوي ) آيانه ويريږي له ( الله ) . ( يعنې)

    قَالَ رَبِّ إِنِّي أَخَافُ أَنْ يُكَذِّبُونِ ﴿١٢﴾

     وويل موسى اى ربه زما بيشكه زه ويريږم له دې نه چې نسبت ددروغوبه وكړي ( دوى ماته )

    وَيَضِيقُ صَدْرِي وَلَا يَنْطَلِقُ لِسَانِي فَأَرْسِلْ إِلَىٰ هَارُونَ ﴿١٣﴾

      اوبل تنګيږي سينه ( زماددوى له تكذيبه ) او ( بل ) نه چليږي ژبه زما( صافه خلاصه دتبليغ په وخت كې ) پس وليږه ( جبريل په وحى سره ) هارون ته .

    وَلَهُمْ عَلَيَّ ذَنْبٌ فَأَخَافُ أَنْ يَقْتُلُونِ ﴿١٤﴾

     او( بل ) شته دوى لره په ما ( دعوى ديوې ) ګناه پس ويريږم له دې نه چې مړبه مې كړي .

    قَالَ كَلَّا ۖ فَاذْهَبَا بِآيَاتِنَا ۖ إِنَّا مَعَكُمْ مُسْتَمِعُونَ ﴿١٥﴾

     وويل ( الله موسى ته ) نه ده داسې ( مه ډاريږه نه دې شي وژلى ) پس ولاړشئ تاسې دواړه په ښكاره معجزوبيشكه چې مونږله تاسې سره يواوريدونكي ( ستاسې دسؤال اوځواب هم ) .

    فَأْتِيَا فِرْعَوْنَ فَقُولَا إِنَّا رَسُولُ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿١٦﴾

     پس ورشئ دواړه فرعون ته نوووايئ بيشكه چې هريوزمونږرسول استاځى درب دعالميانويو

    أَنْ أَرْسِلْ مَعَنَا بَنِي إِسْرَائِيلَ ﴿١٧﴾

     دعالميانويوپه دې خبره باندې چې وليږه ته ( اى فرعونه ) له مونږسره بني اسرائيل ( اولاده ديعقوب شام ته ) .

    قَالَ أَلَمْ نُرَبِّكَ فِينَا وَلِيدًا وَلَبِثْتَ فِينَا مِنْ عُمُرِكَ سِنِينَ ﴿١٨﴾

     نووويل ( فرعون موسى ته ) آياتربيه نه وه كړې مونږستا، په ( كورونو) خپلوكې په داسې حال كې چې ووړهلك وې اوتيركړى ؤ تاپه مونږكې له عمره خپله څوكاله ( چې ډيرش ؤ) .

    وَفَعَلْتَ فَعْلَتَكَ الَّتِي فَعَلْتَ وَأَنْتَ مِنَ الْكَافِرِينَ ﴿١٩﴾

     اوبل كړى ؤ تاكارخپل هغه كارچې كړى ؤ تا (يعنې زماقبطي خبازدى وژلى ؤ) حال داچې ته ( اى موسى ) له ناشكرانوڅخه يې .

    قَالَ فَعَلْتُهَا إِذًا وَأَنَا مِنَ الضَّالِّينَ ﴿٢٠﴾

     وويل ( موسى فرعونه ته ) چې كړى ؤمادغه كارپه هغه وخت كې چې وم زه له خطاكارانوناپوهانونه .

    فَفَرَرْتُ مِنْكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ فَوَهَبَ لِي رَبِّي حُكْمًا وَجَعَلَنِي مِنَ الْمُرْسَلِينَ ﴿٢١﴾

     وويل ( موسى فرعونه ته ) چې كړى ؤمادغه كارپه هغه وخت كې چې وم زه له خطاكارانوناپوهانونه .

    وَتِلْكَ نِعْمَةٌ تَمُنُّهَا عَلَيَّ أَنْ عَبَّدْتَ بَنِي إِسْرَائِيلَ ﴿٢٢﴾

     او( آيا) دغه ( تربيت ) يونعمت دى چې احسان يې كوې په ماباندې چې هغه ستاله شفقته نه ؤبلكې له دې جهته ؤ چې مريونه كړي دي ووبني اسرائيل ( اولاده ديعقوب ) .

    قَالَ فِرْعَوْنُ وَمَا رَبُّ الْعَالَمِينَ ﴿٢٣﴾

    وويل فرعون ( موسى ته ) اوڅه شى دى رب دعالميانو.

    قَالَ رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۖ إِنْ كُنْتُمْ مُوقِنِينَ ﴿٢٤﴾

     وويل موسى ( دفرعون په ځواب كې چې رب العالمين ) رب دآسمانونواودځمكې اودهغو ګردو شيانودى چې په منځ ددغودواړوكې دي كه چيرې يئ تاسې يقين كوونكي ( نوايمان پرې راوړئ ) .

    قَالَ لِمَنْ حَوْلَهُ أَلَا تَسْتَمِعُونَ ﴿٢٥﴾

     وويل (فرعون ) هغه ( مشرانو) ته چې چاپيرووله ده ځينې چې آيانه اورئ تاسې ( دغه ځواب دده چې نه دى موافق له سؤاله سره ) .

    قَالَ رَبُّكُمْ وَرَبُّ آبَائِكُمُ الْأَوَّلِينَ ﴿٢٦﴾

     وويل ( بياموسى فرعون ته چې رب العلمين ) رب ستاسې دى اورب دپلرونوستاسې دى پخوانيو.

    قَالَ إِنَّ رَسُولَكُمُ الَّذِي أُرْسِلَ إِلَيْكُمْ لَمَجْنُونٌ ﴿٢٧﴾

     وويل ( فرعون ) بيشكه رسول ستاسې دغه چې ليږلى شوى دى تاسې ته خامخاليونى دى .

    قَالَ رَبُّ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۖ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ ﴿٢٨﴾

     وويل ( بياموسى ) فرعون ته چې رب العالمين رب دمشرق او( رب د) مغرب او ( رب د) هغو ګردو شيانو دى چې په منځ ددغوكې دي كه چيرې يئ تاسې چې څه عقل لرئ ( نوپه وحدانيت دالله ) ايمان راوړئ ) .

    قَالَ لَئِنِ اتَّخَذْتَ إِلَٰهًا غَيْرِي لَأَجْعَلَنَّكَ مِنَ الْمَسْجُونِينَ ﴿٢٩﴾

     وويل ( فرعون موسى ته ) قسم دى كه چيرې ونيوتاخداى غيرله مانه ( بل څوك ) نوخامخاوبه ګرځوم هرومروتاله بنديانونه .

    قَالَ أَوَلَوْ جِئْتُكَ بِشَيْءٍ مُبِينٍ ﴿٣٠﴾

      وويل ( موسى فرعون ته ) آيا ( نه كوي باورپه الوهيت دالله ) اګركه راوړم زه تاته يوشى ښكاره ( دليل ښكاره كوونكى ) .

    قَالَ فَأْتِ بِهِ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ ﴿٣١﴾

     وويل ( فرعون موسى ته ) پس راوړه هغه ( ښكاره دليل ) كه يې ته له صادقانو رښتياويونكوڅخه ( په دعوى خپله كې )

    فَأَلْقَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ ثُعْبَانٌ مُبِينٌ ﴿٣٢﴾

     پس وغورځوله ( موسى ) همساخپله پس ناڅاپه په دغه وخت كې وه هغه يوښا مار ښكاره

    وَنَزَعَ يَدَهُ فَإِذَا هِيَ بَيْضَاءُ لِلنَّاظِرِينَ ﴿٣٣﴾

     اوراويى ويست لاس خپل ( له گريوان خپل نه ) پس ناڅاپه دغه ( لاس ) ؤ تك سپين لپاره د كتونكو

    قَالَ لِلْمَلَإِ حَوْلَهُ إِنَّ هَٰذَا لَسَاحِرٌ عَلِيمٌ ﴿٣٤﴾

     نووويل ( فرعون ) اشرافو( دقوم ) ته چې چاپيردده (ناست وو) بيشكه دغه (سړى ) خامخا جادو ګردى ډيرپوه

    يُرِيدُ أَنْ يُخْرِجَكُمْ مِنْ أَرْضِكُمْ بِسِحْرِهِ فَمَاذَا تَأْمُرُونَ ﴿٣٥﴾

      اراده لري ددې چې وباسي تاسې له ځمكې ( وطن) ستاسې په سحر( جادو) خپل پس څه ( مشوره ) راكوئ تاسې ( ماته دموسى په باره كې ) .

    قَالُوا أَرْجِهْ وَأَخَاهُ وَابْعَثْ فِي الْمَدَائِنِ حَاشِرِينَ ﴿٣٦﴾

     وويل ( مشرانو) تاخيروركړه ( كارد) دغه ( موسى ) ته اووروردده ( هارون ) ته اووليږه په ښارونوكې راټولوونكى ( محصلان

    يَأْتُوكَ بِكُلِّ سَحَّارٍ عَلِيمٍ ﴿٣٧﴾

     چې راولي تاته هرښه جادوګرښه پوه هوښيار

    فَجُمِعَ السَّحَرَةُ لِمِيقَاتِ يَوْمٍ مَعْلُومٍ ﴿٣٨﴾

    پس راټول كړل شول جادوګران وعدې دورځې معلومې ته (چې دجشن دورځې څاښت ؤ) .

    وَقِيلَ لِلنَّاسِ هَلْ أَنْتُمْ مُجْتَمِعُونَ ﴿٣٩﴾

     او ويل شولپاره دخلكوچې آيايئ تاسې يوځاى كيدونكى ( دغې معلومې ورځې ته بلكې ګردسره راټول شئ )

    لَعَلَّنَا نَتَّبِعُ السَّحَرَةَ إِنْ كَانُوا هُمُ الْغَالِبِينَ ﴿٤٠﴾

     ښايي چې مونږمتابعت وكړو( لارې د ) ساحرانوكه چيرې شول دوى همدوى بريالي ( په موسى )

    فَلَمَّا جَاءَ السَّحَرَةُ قَالُوا لِفِرْعَوْنَ أَئِنَّ لَنَا لَأَجْرًا إِنْ كُنَّا نَحْنُ الْغَالِبِينَ ﴿٤١﴾

      پس كله چې راغلل جادوګران وويل دوى فرعون ته اياپه تحقيق وي به مونږته خامخاڅه اجر( مزدوري ) كه چيرې شومونږهمدامونږغلبه كوونكي بريالي

    قَالَ نَعَمْ وَإِنَّكُمْ إِذًا لَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ ﴿٤٢﴾

     نووويل ( فرعون كوډګرانوته ) هو! ( تاسې لره اجرشته اوسربيره په هغه ) بيشكه چې تاسې په دغه وخت كې خامخاله مقربانو( مصاحبا نوځمايئ ! )

    قَالَ لَهُمْ مُوسَىٰ أَلْقُوا مَا أَنْتُمْ مُلْقُونَ ﴿٤٣﴾

     وويل دغو( جادوګرانو ) ته موسى وغورځوئ تاسې هرهغه شى چې تاسې غورځوونكي يئ ( دهغه ) .

    فَأَلْقَوْا حِبَالَهُمْ وَعِصِيَّهُمْ وَقَالُوا بِعِزَّةِ فِرْعَوْنَ إِنَّا لَنَحْنُ الْغَالِبُونَ ﴿٤٤﴾

     پس وغورځول ( جادوګرانو) پړي خپل اوهمساګانې خپلې اووويل ( جادوګرانو) په عزت ( اقبال ) دفرعون بيشكه مونږخامخاهمدامونږيوغالب ( بريالي ) .

    فَأَلْقَىٰ مُوسَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُونَ ﴿٤٥﴾

     بياوغورځوله موسى همساخپله پس ناڅاپه هغې ( همسا) ونغړل ، ښوى تيركړل هغه ( ماران ) چې ( ساحرانو) په درواغوجوړكړي وو .

    فَأُلْقِيَ السَّحَرَةُ سَاجِدِينَ ﴿٤٦﴾

    پس وغورځول شول پړمخې ساحران سجده كوونكي ( الله ته )

    قَالُوا آمَنَّا بِرَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿٤٧﴾

     وويل ( ساحرانو) ايمان راوړى دى مونږپه رب دعالميا

    رَبِّ مُوسَىٰ وَهَارُونَ ﴿٤٨﴾

     رب دموسى او( رب ) دهارون

    قَالَ آمَنْتُمْ لَهُ قَبْلَ أَنْ آذَنَ لَكُمْ ۖ إِنَّهُ لَكَبِيرُكُمُ الَّذِي عَلَّمَكُمُ السِّحْرَ فَلَسَوْفَ تَعْلَمُونَ ۚ لَأُقَطِّعَنَّ أَيْدِيَكُمْ وَأَرْجُلَكُمْ مِنْ خِلَافٍ وَلَأُصَلِّبَنَّكُمْ أَجْمَعِينَ ﴿٤٩﴾

     وويل ( فرعون ساحرانوته ) آياايمان راوړتاسې په دغه (موسى ) پخواله هغه چې زه اجازه دركړم تاسې ته (دايمان راوړلوپه ده ) بيشكه دغه ( موسى ) خامخامشردى ستاسې هسې ( مشر) چې ښوولى يې دى تاسې ته سحر( كوډي ) پس خامخاژربه عالمان شئ ( په جزاء دعمل خپل ) خامخازه به پرېكړم لاسونه ستاسې اوپښې ستاسې سره مخالفې ( ښي لاس اوكيڼه پښه ياى عكس ددې ) اوخامخاوبه ځړوم په دارهرومروتاسې ټول .

    قَالُوا لَا ضَيْرَ ۖ إِنَّا إِلَىٰ رَبِّنَا مُنْقَلِبُونَ ﴿٥٠﴾

     وويل ( ساحرانو) نشته ضررمونږته په دې كې ځكه چې بيشكه مونږرب خپل ته بيرته ورتلونكي يو.

    إِنَّا نَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطَايَانَا أَنْ كُنَّا أَوَّلَ الْمُؤْمِنِينَ ﴿٥١﴾

     ( اوبل ځكه چې ) بيشكه مونږطمع هيله لروددې چې وبښي مونږته رب زمونږګناهونه زمونږله دې جهته چې يومونږ( په دغوحاضرينوكې) لومړى دايمان راوړونكو) .

    ۞ وَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ مُوسَىٰ أَنْ أَسْرِ بِعِبَادِي إِنَّكُمْ مُتَّبَعُونَ ﴿٥٢﴾

     اوحكم وليږه مونږطرف دموسى ته داسې چې دشپې بوځه بندګان زما ( بني اسرائيل بحرته ) بيشكه چې تاسې پسې به درشي ( له فرعونيانوسره ) .

    فَأَرْسَلَ فِرْعَوْنُ فِي الْمَدَائِنِ حَاشِرِينَ ﴿٥٣﴾

     پس وليږل ( فرعون ) په ښارونوكې ( يعنې ښارونوته محصلان ) راټولوونكي ( دلښكر) ترڅوچې ګردقبطيان ټول كړي اوسبطيانو( بني اسرائيلو) تعاقب وكړي

    إِنَّ هَٰؤُلَاءِ لَشِرْذِمَةٌ قَلِيلُونَ ﴿٥٤﴾

     ( اووويل فرعون ) چې بيشكه دغه ( بني اسرائيل ) خامخايوه ډلګۍ ده ډيره لږه .

    وَإِنَّهُمْ لَنَا لَغَائِظُونَ ﴿٥٥﴾

     اوبيشكه چې دغه (سبطيان ) مونږته په قهردي يامونږپه قهراوغصه كوي .

    وَإِنَّا لَجَمِيعٌ حَاذِرُونَ ﴿٥٦﴾

     اوبيشكه مونږخامخاټول ( قبطيان دتجربې خاوندان اومحتاط يواوله دغوسبطيانونه ) په ويره كې يو

    فَأَخْرَجْنَاهُمْ مِنْ جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ ﴿٥٧﴾

     پس وويستل مونږدغه ( قبطيان ) له باغونواو( له ) چينو

    وَكُنُوزٍ وَمَقَامٍ كَرِيمٍ ﴿٥٨﴾

    او( له ) خزانواو( له ) مقام عمده ( ښوځايونو)

    كَذَٰلِكَ وَأَوْرَثْنَاهَا بَنِي إِسْرَائِيلَ ﴿٥٩﴾

     نه همداسې ( وكړه مونږله قبطيانوسره ) اوپه ميراث مووركړل دغه ( تيرشيان ) بني اسرائيلو( اولادې ديعقوب ) .

    فَأَتْبَعُوهُمْ مُشْرِقِينَ ﴿٦٠﴾

     پس وروسته ددغو( سبطيانو) ولاړل دغه ( قبطيان اوورسيدل ) هغوى ته په وخت دختلودلمر

    فَلَمَّا تَرَاءَى الْجَمْعَانِ قَالَ أَصْحَابُ مُوسَىٰ إِنَّا لَمُدْرَكُونَ ﴿٦١﴾

    پس كله چې سره وليدل دغودواړوډلو( يوله بل سره ) نووويل ملګرودموسى چې بيشكه مونږخامخاموندل شوي يو( نيولى شوي يودقبطيانوله خوا) .

    قَالَ كَلَّا ۖ إِنَّ مَعِيَ رَبِّي سَيَهْدِينِ ﴿٦٢﴾

     وويل ( موسى سبطيانوته ) چې نه ده داسې بيشكه لماسره رب زمادى (په نصرت اواعانت كې ) زربه وښيي ماته ( لاره دنجات ) .

    فَأَوْحَيْنَا إِلَىٰ مُوسَىٰ أَنِ اضْرِبْ بِعَصَاكَ الْبَحْرَ ۖ فَانْفَلَقَ فَكَانَ كُلُّ فِرْقٍ كَالطَّوْدِ الْعَظِيمِ ﴿٦٣﴾

     نووحى (حكم ) وكړمونږ موسى ته داسې چې ووهه ته په همساخپلې بحر( دقلزم پس ده وواهه ) پس وچاوده ( بحردولس ټوټې شو پس شوه هره برخه ( يوه ټوټه جلاشوې هسكه ) لكه غرلوى ( په هسكوالي كې ) .

    وَأَزْلَفْنَا ثَمَّ الْآخَرِينَ ﴿٦٤﴾

    اوبيارانژدې كړل مونږدغه ځاى ته هغه نور( يعنې قبطيان )

    وَأَنْجَيْنَا مُوسَىٰ وَمَنْ مَعَهُ أَجْمَعِينَ ﴿٦٥﴾

    اونجات وركړمونږموسى اوهغو سبطيانو ته چې له ده سره ؤله غرقه ټول

    ثُمَّ أَغْرَقْنَا الْآخَرِينَ ﴿٦٦﴾

     بياغرق كړل مونږهغه نور( يعنې قبطيان ) .

    إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ ﴿٦٧﴾

     بيشكه په دغه ( غرق دقبطيانوكې ) خامخالوى دليل دى ( دعبرت اوقدرت زمونږ) اونه ؤزياتره ددوى مؤمنان.

    وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ﴿٦٨﴾

     اوبيشكه رب ستاخامخاهمغه دى ښه غالب ( داحكاموپه تنفيذولو) ښه رحم والا( داجراوثواب په وركولو)

    وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ إِبْرَاهِيمَ ﴿٦٩﴾

     اولوله ( اى محمده ) په دغو( كفارودمكې ) خبر( قصه ) دابراهيم

    إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِ مَا تَعْبُدُونَ ﴿٧٠﴾

     كله چې يې وويل پلارخپل (آزر) ته اوقوم خپل ته چې دڅه شي عبادت تاسې كوئ ( يعنې دغه څه شى دى چې تاسې يې عبادت كوئ ؟ )

    قَالُوا نَعْبُدُ أَصْنَامًا فَنَظَلُّ لَهَا عَاكِفِينَ ﴿٧١﴾

     نووويل دوى عبادت كوو دبتانوپس تل اوسودويته ورنژدې كيناستونكي ( عابدان ) .

    قَالَ هَلْ يَسْمَعُونَكُمْ إِذْ تَدْعُونَ ﴿٧٢﴾

     وويل ( ابراهيم ) آيااوري ( دغه بتان بلنه ) ستاسې كله چې يې بولئ تاسې .

    أَوْ يَنْفَعُونَكُمْ أَوْ يَضُرُّونَ ﴿٧٣﴾

     ياڅه نفع رسوي تاسې ته ( كه يې عبادت وكړئ ) ياضرردررسوي ( كه يې عبادت ونكړئ ) .

    قَالُوا بَلْ وَجَدْنَا آبَاءَنَا كَذَٰلِكَ يَفْعَلُونَ ﴿٧٤﴾

     وويل ( كفاروچې نه اوري اونه نفع اونه ضرررارسوي دغه بتان ) بلكې موندلي دي مونږپلرونه خپل چې همداسې يې كاوه ( عبادت دبتانو) .

    قَالَ أَفَرَأَيْتُمْ مَا كُنْتُمْ تَعْبُدُونَ ﴿٧٥﴾

     وويل ( ابراهيم ) آياپس وينئ ( پوهيږئ تاسې په دې چې ) هرهغه ( بتان ) چې يئ تاسې چې عبادت يې كوئ

    أَنْتُمْ وَآبَاؤُكُمُ الْأَقْدَمُونَ ﴿٧٦﴾

    تاسې ( دهغوى ) اوپلرونه ستاسې چې پخواتيرشوي دي

    فَإِنَّهُمْ عَدُوٌّ لِي إِلَّا رَبَّ الْعَالَمِينَ ﴿٧٧﴾

     پس بيشكه چې دغه ( بتان ) دښمنان زما دي مګررب دعالميانو( چې دوست يې لرم اوعبادت يې كوم )

    الَّذِي خَلَقَنِي فَهُوَ يَهْدِينِ ﴿٧٨﴾

    هغه ( رب ) چې پيداكړى يې يم زه ( له عدم نه ) پس همدې سمه صافه لاره ښيي ماته

    وَالَّذِي هُوَ يُطْعِمُنِي وَيَسْقِينِ ﴿٧٩﴾

     اوهغه ( رب ) چې همدى طعام خوري په مااواوبه ( اونور) راباندې څښي

    وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ ﴿٨٠﴾

     اوكله چې مريض رنځورشم پس همدى شفاء راكوي

    وَالَّذِي يُمِيتُنِي ثُمَّ يُحْيِينِ ﴿٨١﴾

     اوهغه ( رب ) چې مړكوي مې ( په دنياكې ) بيابه مې ژوندى كوي ( په عقباكې )

    وَالَّذِي أَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لِي خَطِيئَتِي يَوْمَ الدِّينِ ﴿٨٢﴾

    اوهغه رب چې تمه لرم ( ترې ) ددې چې مغفرت كړي ماته خطازماپه ورځې دجزاكې .

    رَبِّ هَبْ لِي حُكْمًا وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ ﴿٨٣﴾

     اى ربه زماوبښه ماته حكم (علم، عمل ، حكمت ، نبوت ) اوپيوست مې كړه له ( لويو) صالحانوسره

    وَاجْعَلْ لِي لِسَانَ صِدْقٍ فِي الْآخِرِينَ ﴿٨٤﴾

    اووګرځوه مالره ژبه دصدق ( اودثناء اونيكنامۍ آوازه )

    وَاجْعَلْنِي مِنْ وَرَثَةِ جَنَّةِ النَّعِيمِ ﴿٨٥﴾

     په وروستنيو( خلقوكې هم ) اوومې ګرځوه له وارثانودجنت دنعمتونو( يعنې چې ډك دي له خالصولويولويونعمتونونه )

    وَاغْفِرْ لِأَبِي إِنَّهُ كَانَ مِنَ الضَّالِّينَ ﴿٨٦﴾

    اوبښنه وكړه پلارزماته بيشكه چې دى ؤ له ګمراهانونه .

    وَلَا تُخْزِنِي يَوْمَ يُبْعَثُونَ ﴿٨٧﴾

    ومه شرموه ماپه هغه ورځ چې ژوندي راپاڅولى شي ( ګردمخلوقات له قبرونونه )

    يَوْمَ لَا يَنْفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَ ﴿٨٨﴾

     په هغه ورځ چې نه رسوي نفع مال اونه ( نفع رسوي ) زامن ( هيچاته )

    إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ ﴿٨٩﴾

    مګرهغه چاته چې راغلى دى الله ته په زړه سلامت پاك ( له كفراونفاق څخه ) .

    وَأُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ ﴿٩٠﴾

     او( په هغه ورځ كې به ) ورنژدې كړى شي جنت پرهيزګارانوته ( ددوى دمسرت اوخوشالى لپاره )

    وَبُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِلْغَاوِينَ ﴿٩١﴾

     اوښكاره به كړى شي جحيم ګمراهان نوته ( ددوى دحسرت اوخفگان لپاره )

    وَقِيلَ لَهُمْ أَيْنَ مَا كُنْتُمْ تَعْبُدُونَ ﴿٩٢﴾

     اووبه ويل شي دوى ته ( دپرښتوپه ژبه ) چې چيرته دي هغه معبودان ستاسې

    مِنْ دُونِ اللَّهِ هَلْ يَنْصُرُونَكُمْ أَوْ يَنْتَصِرُونَ ﴿٩٣﴾

     بې له الله چې وي تاسې چې عبادت به كاوه تاسې دهغوبې له الله نه آيامرسته كوي دوى له تاسې سره ( دالله تعالى دعذاب په دفع كولوكې ) ياڅه مرسته كوي دوى له خپله ځانه سره ( بلكې نه يې شي كولى ) .

    فَكُبْكِبُوا فِيهَا هُمْ وَالْغَاوُونَ ﴿٩٤﴾

     پس وبه غورځول شي ( دابتان ) نسكورپه دغه ( دوزخ ) كې دوى ( اوهم ) ګمراهان

    وَجُنُودُ إِبْلِيسَ أَجْمَعُونَ ﴿٩٥﴾

     اولښكردابليس ( شيطان ) ټول ( عابدان اومعبودان )

    قَالُوا وَهُمْ فِيهَا يَخْتَصِمُونَ ﴿٩٦﴾

    وبه وايي دوى حال داچې دوى به په دوزخ كې سره جګړې كوي

    تَاللَّهِ إِنْ كُنَّا لَفِي ضَلَالٍ مُبِينٍ ﴿٩٧﴾

    چې قسم دى په الله چې بيشكه شان دادى چې وومونږخامخاپه ګمراهۍ ښكاره كې

    إِذْ نُسَوِّيكُمْ بِرَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿٩٨﴾

    كله چې برابرولئ مونږتاسې ( په عبادت كې ) له رب ( پالونكي ) دعالميانوسره

    وَمَا أَضَلَّنَا إِلَّا الْمُجْرِمُونَ ﴿٩٩﴾

     اونه وو ګمراه كړي مونږمګرهمدغومجرمانو( بدومشرانوزمونږ)

    فَمَا لَنَا مِنْ شَافِعِينَ ﴿١٠٠﴾

     پس نشته مونږته له سره له شفاعت كوونكو( هيڅوك )

    وَلَا صَدِيقٍ حَمِيمٍ ﴿١٠١﴾

     اونه كوم دوست مخلص ( چې زمونږپه دغه غم غمجن شي ).

    فَلَوْ أَنَّ لَنَا كَرَّةً فَنَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ﴿١٠٢﴾

     پس ( كاشكې ) كه واى مونږته يوځل ( بيرته ورتګ ) دنياته پس شوي به وومونږله مؤمنانونه .

    إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ ﴿١٠٣﴾

     بيشكه چې په دغه ( قصه دابراهيم كې ) خامخالوى حجت ( نښه دقدرت اوعبرت ) دى ( عاقلانوته ) اونه ووزياتره ددوى مؤمنان .

    وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ﴿١٠٤﴾

     اوبيشكه رب ستاهمغه غالب قوي دى ( داحكاموپه انفا ذكي ) ډيررحم والا ( داجراوثواب په وركولوكې )

    كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ الْمُرْسَلِينَ ﴿١٠٥﴾

     نسبت ددروغوكړى ؤقوم دنوح رسولانوته

    إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿١٠٦﴾

    كله چې وويل دوى ته ورورددوى نوح آيانه ويريږئ تاسې ( دالله له عذاب نه په خپل شرك كې (

    إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ﴿١٠٧﴾

     بيشكه چې زه تاسې ته رسول يم امانتګر

    فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿١٠٨﴾

     پس وويريږئ تاسې له الله نه او اطاعت وكړئ زما ( په شرعي اموروكې ) .

    وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿١٠٩﴾

     اونه غواړم زه له تاسې نه په دغه تبليغ باندې هيڅ اجرنه دى اجرزمامګرپه رب ( پالونكي ) دعالميانو

    فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿١١٠﴾

     پس وويريږئ تاسې له الله ( په ځان ساتلوله ګناهونو) نه اواطاعت وكړئ تاسې زما ( په شرعي اموروكې )

    ۞ قَالُوا أَنُؤْمِنُ لَكَ وَاتَّبَعَكَ الْأَرْذَلُونَ ﴿١١١﴾

     نووويل ( كفارو) آياايمان راوړوپه تا( اى نوحه ) حال داچې متابعت كړى دى ستارذيلانو، خوارانو( په ايمان راوړوپه تا) .

    قَالَ وَمَا عِلْمِي بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ﴿١١٢﴾

    وويل ( نوح ) اونشته علم زماپه هغه څه چې دي دوى چې كوي يې

    إِنْ حِسَابُهُمْ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّي ۖ لَوْ تَشْعُرُونَ ﴿١١٣﴾

     نه دى حساب ددوى مګرپه رب ( پالونكي ) زما كه تاسې پوهيږئ ( په غيبو)

    وَمَا أَنَا بِطَارِدِ الْمُؤْمِنِينَ ﴿١١٤﴾

     اونه يم زه شړونكى دمؤمنانو( له خپل مجلس څخه ) .

    إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ مُبِينٌ ﴿١١٥﴾

     نه يم زه مګرويرونكى ښكاره ( يم كفاروته له جحيم نه ) .

    قَالُوا لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ يَا نُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمَرْجُومِينَ ﴿١١٦﴾

     وويل ( كفارو) چې خامخاكه منع نه شوې ( له دغوويناؤڅخه ) اى نوحه خامخاشې به ته هرومروله ويشتل شويو( په تيږوياپه كنځلو) .

    قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوْمِي كَذَّبُونِ ﴿١١٧﴾

    وويل ( نوح ) اى ربه زمابيشكه چې قوم زمادروغجن ( وبللم )

    فَافْتَحْ بَيْنِي وَبَيْنَهُمْ فَتْحًا وَنَجِّنِي وَمَنْ مَعِيَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ﴿١١٨﴾

     پس حكم فيصله وكړه په منځ زما اوددوى كې په يوډول حكم ( اوفيصله سره ) اونجات راكړه ماته اوهغه چاته چې له ماسره دي له مؤمنانونه ( دمنكرانوله شامته )

    فَأَنْجَيْنَاهُ وَمَنْ مَعَهُ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ ﴿١١٩﴾

     پس نجات وركړ مونږدغه ( نوح ) اوهرهغه ته چې له دغه ( نوح ) سره ؤ په ( هغې ) بيړۍ كې چې ډكه وه ( له ساكښانوڅخه )

    ثُمَّ أَغْرَقْنَا بَعْدُ الْبَاقِينَ ﴿١٢٠﴾

     بياغرق كړل مونږوروسته له ( نجات نه دبيړۍ دنوح ) نور( قوم دنوح )

    إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ ﴿١٢١﴾

     بيشكه په دغه ( صبراوغرق كې ) خامخالويه نښه ده ( دقدرت اوعبرت ) اونه ؤ زياتره ددوى مؤمنان

    وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ﴿١٢٢﴾

     اوبيشكه رب ستا خامخاهمدى ښه غالب ، قوي دى ( داحكاموپه انفاذ) ډيررحم والادى ( داجر او ثواب په وركولوكې ) .

    كَذَّبَتْ عَادٌ الْمُرْسَلِينَ ﴿١٢٣﴾

     نسبت ددروغوكړى ؤ عاديانو ، رسولانوته

    إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ هُودٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿١٢٤﴾

     كله چې وويل دوى ته ( قومي ) ورورددوى هودچې آيانه ويريږئ تاسې ( له عذابه دالله نه په شرك خپل ؟

    إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ﴿١٢٥﴾

     بيشكه زه يم تاسې ته رسول امانتګر

    فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿١٢٦﴾

     نووويريږئ تاسې له الله نه ( په ځان ساتلوله ګناهونوڅخه ) اواطاعت وكړئ تاسې زما ( په شرعي اموروكې )

    وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿١٢٧﴾

     اونه غواړم زه له تاسې نه په دغه ( تبليغ ) هيڅ اجر( بدل ، عوض ) نه دى اجرزمامګرپه رب ( پالونكي دعالميانودى

    أَتَبْنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ آيَةً تَعْبَثُونَ ﴿١٢٨﴾

     اياجوړوئ تاسې په هرجګ ځاى ( لويه لاره ) نښه (چې پكې كينئ او) عبثيات كوئ ( اوملنډې وهئ په لارو يوباندې )

    وَتَتَّخِذُونَ مَصَانِعَ لَعَلَّكُمْ تَخْلُدُونَ ﴿١٢٩﴾

     اوجوړوئ ( پاخه اوكلك ) مصنوعات ښايي چې تاسې به تل اوسيږئ ( په دنياكې ) .

    وَإِذَا بَطَشْتُمْ بَطَشْتُمْ جَبَّارِينَ ﴿١٣٠﴾

     اوكله چې لاس اچوئ تاسې چاته نومنګولې لګوئ په جبر( اوظلم سره )

    فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿١٣١﴾

     نووويريږئ تاسې له الله ( په ځان ساتلوله معاصيو) نه اواطاعت وكړئ تاسې زما ( په شرعي اموروكې )

    وَاتَّقُوا الَّذِي أَمَدَّكُمْ بِمَا تَعْلَمُونَ ﴿١٣٢﴾

     اوويږئ تاسې له هغه ( الله ) چې مرسته يې كړې ده له تاسې سره په هغه شي چې پوهيږئ پرې

    أَمَدَّكُمْ بِأَنْعَامٍ وَبَنِينَ ﴿١٣٣﴾

    مرسته يې كړې ده تاسې سره په ( اعطاد) څاريواوزامنو

    وَجَنَّاتٍ وَعُيُونٍ ﴿١٣٤﴾

    اوباغونو اوچينو

    إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ ﴿١٣٥﴾

    بيشكه چې ويريږم زه په تاسې له عذا به دورځې ډيرې لويې ( دقيامت چې ډيرلوى دى عذاب كه مخالفت وكړئ تاسې له مانه په شرعي اموروكې ) .

    قَالُوا سَوَاءٌ عَلَيْنَا أَوَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُنْ مِنَ الْوَاعِظِينَ ﴿١٣٦﴾

     وويل ( عاديانوهودته ) برابره ( خبره ) ده په مونږباندې اياپندراكوې ( ته مونږته ) ياكه نه يې ته له پندراكوونكوڅخه

    إِنْ هَٰذَا إِلَّا خُلُقُ الْأَوَّلِينَ ﴿١٣٧﴾

     نه دى دغه ( مرګ اوژوندياوعظ اونصيحت ستا) مګرعادت خوى دپخوانيو( خلقو)

    وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ ﴿١٣٨﴾

     اونه يومونږه چې په عذاب به كړى شو( په دغوچاروخپلو) .

    فَكَذَّبُوهُ فَأَهْلَكْنَاهُمْ ۗ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ ﴿١٣٩﴾

     پس تكذيب وكړ( عاديانو) ددغه ( هودپه دغه عذاب ) پس هلاك كړل مونږدوى ( عاديان ) بيشكه په دغه ( هلاك كولو دعاديانوكې ) خامخالويه نښه ( دقدرت اودعبرت ) ده اونه ؤ زيادتره ددوى مؤمنان

    وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ﴿١٤٠﴾

     اوبيشكه رب ستا خامخاهمدى ښه غالب قوي دى ( داحكاموپه انفاذ) ډيررحم لرونكى ( داجراوثواب په وركولوسره )

    كَذَّبَتْ ثَمُودُ الْمُرْسَلِينَ ﴿١٤١﴾

     نسبت ددروغوكړى ؤ . ثموديانورسولانوته

    إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صَالِحٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿١٤٢﴾

     كله چې وويل دوى ته ( قومي ) ورورددوى صالح چې ايانه ويريږئ تاسې ( دالله له عذاب نه په خپل شرك سره ؟ )

    إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ﴿١٤٣﴾

     بيشكه زه تاسې ته رسول يم امانتګر

    فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿١٤٤﴾

     نووويريږي تاسې له الله نه ( په ځان ساتلوله ګناهونونه ) اواطاعت وكړئ تاسې زما ( په شرعي اموروكې )

    وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿١٤٥﴾

     اونه غواړم زه له تاسې څخه په دغه ( تبليغ ) هيڅ اجر( بدل ، عوض ) نه دى اجرزمامګرپه رب ( پالونكي ) دعالميانودى

    أَتُتْرَكُونَ فِي مَا هَاهُنَا آمِنِينَ ﴿١٤٦﴾

     آياپرې به ښودل شئ تاسې ( بلكې پرې به نښودل شئ ) په هغو( نعمتونو) كې ( چې په دې دنياكې تاسې ته حاصل دي ) په امان ( له آفتونوپه )

    فِي جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ ﴿١٤٧﴾

     باغونوكې او( په ) چينو(كې )

    وَزُرُوعٍ وَنَخْلٍ طَلْعُهَا هَضِيمٌ ﴿١٤٨﴾

     اوپه كښتونو( كې) او( په ) خرماګانو چې ميوه ( وږى ، شګوفه ) دهغونرم اوپوست وي

    وَتَنْحِتُونَ مِنَ الْجِبَالِ بُيُوتًا فَارِهِينَ ﴿١٤٩﴾

     اوكيني ( جوړوي ) تاسې له غرونوڅخه ( په غرونوكې ) كورونه په داسې حال كې چې ماهران يئ په دغوتكلفې كيندله كې

    فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿١٥٠﴾

      نووويريږئ تاسې له الله ( په ځان ساتلوله گناه هونوڅخه ) اوطاعت وكړئ تاسې زما ( په شرعي اموروكې

    وَلَا تُطِيعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِينَ ﴿١٥١﴾

     اومه منئ تاسې امر( حكم، خبره ) داسراف كونكو( له حده تيريدونكوكفارو)

    الَّذِينَ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ وَلَا يُصْلِحُونَ ﴿١٥٢﴾

     ) هغه مسرفان چې فسادكوي دوى په ځمكه ( دحجركې په ظلم اوكفرسره ) اونه كوي اصلاح ( دكارخپل چې عبادت وكړي اوله فساده ځان وساتي ) .

    قَالُوا إِنَّمَا أَنْتَ مِنَ الْمُسَحَّرِينَ ﴿١٥٣﴾

     نووويل ( ثموديانو) بيشكه همداخبره ده چې ته له هغو( كسانونه يې چې ) ډيرسحرپرې كړى شوى وي ( اوله ډيره سحره يې عقل خراب شوى وي )

    مَا أَنْتَ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنَا فَأْتِ بِآيَةٍ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ ﴿١٥٤﴾

     نه يې ته مګريوبشر( انسان ) يې پشان زمونږ( كه ته اصرارلرې په رسالت خپل ) نوراوړه څه معجزه كه يې ته له صادقانو، رښتينو( په دې دعوى كې ) .

    قَالَ هَٰذِهِ نَاقَةٌ لَهَا شِرْبٌ وَلَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَعْلُومٍ ﴿١٥٥﴾

     وويل ( صالح ) دا اوښه ده ( معجزه دنبوت زما په غوښتنه ستاسې ) دې ته برخه ( داوبو) ده اوتاسې ته برخه ( داوبو) دورځې معلومې ده

    وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ ﴿١٥٦﴾

     اومه رسوئ تاسې دې ( اوښې ) ته هيڅ ضرر(كه نه ) پس وبه نيسي تاسې لره عذاب دورځې لويې ( دقيامت چې لوى دى عذاب يې ) .

    فَعَقَرُوهَا فَأَصْبَحُوا نَادِمِينَ ﴿١٥٧﴾

    پس زخمي كړه ( ثموديانو) دغه ( اوښه ) نووګرځيدل په وخت دسباكې پښېمانه (په زخمي كولو د اوښې )

    فَأَخَذَهُمُ الْعَذَابُ ۗ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ ﴿١٥٨﴾

     نوونيول دوى لره عذاب ( نوهلاك شول ) بيشكه په دغه ( ناقه اواهلاك دثموديانوكې ) خامخا لوى دليل ( دقدرت اوعبرت ) دى اونه ؤ زياتره ددوى مؤمنان

    وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ﴿١٥٩﴾

     اوبيشكه رب ستاخامخاهمدى دى ښه غالب قوي ( داحكاموپه انفاذ) ډيررحم والا( داجراوثواب په وركولوسره )

    كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ الْمُرْسَلِينَ ﴿١٦٠﴾

    نسبت ددروغوكړى ؤ قوم دلوط رسولانوته

    إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ لُوطٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿١٦١﴾

     كله چې وويل دوى ته ( قومي ) ورورددوى لوط آيانه ويريږئ تاسې ( له عذابه دالله په شرك خپل ؟)

    إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ﴿١٦٢﴾

     بيشكه زه چې يم تاسې ته رسول يم امانتګر

    فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿١٦٣﴾

     نووويريږئ له الله نه ( په ځان ساتلوكې له ګناهونونه ) اواطاعت وكړئ زما ( په شرعي اموروكې )

    وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿١٦٤﴾

     اونه غواړم زه له تاسې څخه په دغه ( تبليغ ) باندې هيڅ اجر( بدل ، عوض ) نه دى اجرزمامګرپه رب ( پالونكي ) دعالميانودى

    أَتَأْتُونَ الذُّكْرَانَ مِنَ الْعَالَمِينَ ﴿١٦٥﴾

     آياراتګ كوئ تاسې ( په لواطت كولو) نارينه ؤ ته

    وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِنْ أَزْوَاجِكُمْ ۚ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ عَادُونَ ﴿١٦٦﴾

     له هغه چې پيداكړي دي تاسې ته رب ستاسې له ښځوستاسې بلكې تاسې چې يئ يوقوم يئ له حده تيريدونكى ( له حلالوحرامو ته )

    قَالُوا لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ يَا لُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمُخْرَجِينَ ﴿١٦٧﴾

     وويل ( قوم دلوط) قسم دى خامخاكه وانه وښتې (چپ نه شوې له دغوخبروڅخه ) اى لوطه ! نوخامخاشې به ته هرومروله ايستل شوو( له دغه ښارڅخه يعنې له دې ځاى نه به دې وشړو) .

    قَالَ إِنِّي لِعَمَلِكُمْ مِنَ الْقَالِينَ ﴿١٦٨﴾

     وويل ( لوط ) بيشكه زه له دې ( بد) عمل ستاسې سره له بغض لرونكويم ( اوترې بې زاره يم ) .

    رَبِّ نَجِّنِي وَأَهْلِي مِمَّا يَعْمَلُونَ ﴿١٦٩﴾

     اى ربه زما نجات راكړه ماته اواهل زماته له ( عذابه ) دهغوكارونوچې دغه ( قوم ) يې كوي .

    فَنَجَّيْنَاهُ وَأَهْلَهُ أَجْمَعِينَ ﴿١٧٠﴾

     پس نجات وركړمونږدغه ( لوط ) ته اواهله دده ټولوته

    إِلَّا عَجُوزًا فِي الْغَابِرِينَ ﴿١٧١﴾

     مګر(نجات موورنه كړ) يوې بوډۍ ښځې ته چې په ( جمله ) دباقي پاتې كيدونكوپه عذاب كې وه

    ثُمَّ دَمَّرْنَا الْآخَرِينَ ﴿١٧٢﴾

     بياهلاك كړل مونږهغه نور

    وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ مَطَرًا ۖ فَسَاءَ مَطَرُ الْمُنْذَرِينَ ﴿١٧٣﴾

     نوراووراوه مونږپه دوى باندې باران ( دكاڼو) پس بدباران دويرول شوو( باران ددوى ) ؤ

    إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ ﴿١٧٤﴾

     بيشكه په دغه ( اهلاك دقوم دلوط) كې خامخالوى دليل ( دقدرت اوعبرت ) دى اونه ؤزياتره ددوى مؤمنان

    وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ﴿١٧٥﴾

     اوبيشكه رب ستاخامخاهمدى ښه غالب ، قوي دى ( داحكاموپه انفاذ) ډيررحم والا( داجراوثواب په انعام سره )

    كَذَّبَ أَصْحَابُ الْأَيْكَةِ الْمُرْسَلِينَ ﴿١٧٦﴾

    نسبت ددروغوكړى ؤ صاحبانودځنګله ( دونو) رسولانوته .

    إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿١٧٧﴾

     كله چې وويل دوى ته شعيب چې آيانه ويريږئ ( دالله له عذاب څخه په شرك خپل سره )

    إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ﴿١٧٨﴾

     بيشكه زه چې يم تاسې ته رسول يم آمنتګر

    فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿١٧٩﴾

    نووويريږئ تاسې له الله نه اواطاعت وكړئ زما( په شرعي اموروكې )

    وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿١٨٠﴾

     اونه غواړم زه له تاسې څخه په دغه ( تبليغ ) هيڅ اجر( بدل، عوض ) نه دى اجرزمامګرپه رب ( پالونكي ) دعالميانودى

    ۞ أَوْفُوا الْكَيْلَ وَلَا تَكُونُوا مِنَ الْمُخْسِرِينَ ﴿١٨١﴾

     پوره وركوئ تاسې پيمانه ( كله چې چاته غله پيمانه كوئ ) اومه كيږئ له كم وركوونكو( دپيمانې )

    وَزِنُوا بِالْقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيمِ ﴿١٨٢﴾

    نه اوتول كوئ تاسې په تله برابره سره ( اوهيڅ كمى په هيڅ شان په هيڅ شي كې مه كوئ )

    وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْيَاءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ ﴿١٨٣﴾

     اومه كموئ تاسې خلقوته شيونه ددوى ( اوپه هيڅ شي كې ددوى حقوق مه ستنوئ !) اومه ګرځئ تاسې په ځمكه كې په داسې حال كې چې فسادكوونكي اوسئ .

    وَاتَّقُوا الَّذِي خَلَقَكُمْ وَالْجِبِلَّةَ الْأَوَّلِينَ ﴿١٨٤﴾

    اوويريږئ له هغه ( الله ) څخه چې پيداكړي يئ تاسې اوخلق لومړى

    قَالُوا إِنَّمَا أَنْتَ مِنَ الْمُسَحَّرِينَ ﴿١٨٥﴾

     وويل ( اصحب الئيكة ) بيشكه همداخبره ده چې ته له سحركړي شوونه يې ( چې له ډيره سحره دې عقل مغلوب شوى دى )

    وَمَا أَنْتَ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنَا وَإِنْ نَظُنُّكَ لَمِنَ الْكَاذِبِينَ ﴿١٨٦﴾

     اونه يې ته مګريوبشرانسان په شان زمونږ اوبيشكه شان دادى چې مونږګمان كووپه تاچې خامخا( ته يې) له ( جملې ) ددروعجنانونه ( په دغه دعوى خپله كې )

    فَأَسْقِطْ عَلَيْنَا كِسَفًا مِنَ السَّمَاءِ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ ﴿١٨٧﴾

     پس راوغورځوه په مونږيوه ټوټه له آسمانه كه يې ته له صادقانورښتينونه ( په دغه دعوى خپله كې )

    قَالَ رَبِّي أَعْلَمُ بِمَا تَعْمَلُونَ ﴿١٨٨﴾

     وويل ( شعيب ) رب زماښه عالم دى په هغوكارونوچې تاسې يې كوئ ( نوجزاء به دركړي په هغو) .

    فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمْ عَذَابُ يَوْمِ الظُّلَّةِ ۚ إِنَّهُ كَانَ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ ﴿١٨٩﴾

     پس نسبت ددروغووكړدغو( صاحبانودځنګله) هغه ( شعيب ) ته نوونيول دوى عذاب دورځې دسيورې بيشكه چې دغه ( عذاب ) وه عذاب دورځې ډيرې لويي ( چې ډيرلوى دى عذاب يې)

    إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ ﴿١٩٠﴾

     بيشكه چې په دغه (عذاب دصاحبانودځنګله) كې خامخالوى دليل ( دقدرت اوعبرت ) دى اونه ؤزياترددوى مؤمنان

    وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ﴿١٩١﴾

     اوبيشكه رب ستا خامخاهمدى دى ښه قوي غالب ( داحكاموپه انفاذ) ډيررحم والا(داجراوثواب په وركولوسره)

    وَإِنَّهُ لَتَنْزِيلُ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿١٩٢﴾

     اوبيشكه دغه ( قرآن ) خامخانازل كړى شوى دى له ( طرفه د) رب دعالميانو( شعر، سحراوباطلې قصې نه دي )

    نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ ﴿١٩٣﴾

     نازل كړى دى دغه قرآن روح امانتګر( يعنې راوړدى داقرآن جبريل الامين )

    عَلَىٰ قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرِينَ ﴿١٩٤﴾

     په زړه ستالپاره ددې چې شې ته له ويروونكوڅخه ( دالله له عذاب نه) .

    بِلِسَانٍ عَرَبِيٍّ مُبِينٍ ﴿١٩٥﴾

     په ژبه عربي ښكاره سره ( نازل كړى دى دغه قرآن جبريل امين په زړه ستا) .

    وَإِنَّهُ لَفِي زُبُرِ الْأَوَّلِينَ ﴿١٩٦﴾

     اوبيشكه ( مضامين د) دغه ( قرآن) خامخاپه كتابونودړومبنيوكې ( هم شته ) .

    أَوَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ آيَةً أَنْ يَعْلَمَهُ عُلَمَاءُ بَنِي إِسْرَائِيلَ ﴿١٩٧﴾

     آيانه ده دغو(كفارو) ته دليل ( په حقانيت دقرآن ) داخبره چې پوهيږي په دغه ( قرآن ) عالمان دبني اسرائيلو اويقين پرې کول بلکې لوى محبت دى .

    وَلَوْ نَزَّلْنَاهُ عَلَىٰ بَعْضِ الْأَعْجَمِينَ ﴿١٩٨﴾

     اوكه نازل كړى واى مونږدغه قرآن په ځينوعجميانوباندې

    فَقَرَأَهُ عَلَيْهِمْ مَا كَانُوا بِهِ مُؤْمِنِينَ ﴿١٩٩﴾

     نونه به وودوى په ده باندې ايمان راوړونكى . پس لوستلى واى ( ځينوعجميانو) دغه ( قرآن ) په دغو(كفارو)

    كَذَٰلِكَ سَلَكْنَاهُ فِي قُلُوبِ الْمُجْرِمِينَ ﴿٢٠٠﴾

    همداسې ننويستلى مونږدا( تكذيب دقرآن ) په زړونودمشركانو( دنبي عربي لوستلوسره )

    لَا يُؤْمِنُونَ بِهِ حَتَّىٰ يَرَوُا الْعَذَابَ الْأَلِيمَ ﴿٢٠١﴾

     نه راوړي دوى ايمان په دې ( قرآن ) ترهغه پورې چې وويني دوى عذاب دردناك .

    فَيَأْتِيَهُمْ بَغْتَةً وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ ﴿٢٠٢﴾

     پس رابه شي ( دغه عذاب ) دوى ته يوناڅاپه حال داچې دوى به نه پوهيږي

    فَيَقُولُوا هَلْ نَحْنُ مُنْظَرُونَ ﴿٢٠٣﴾

     پس وايي به دوى آيايومونږچې انتظارراته كاوه شي ( چې ايمان راوړونووبه ويل شي ورته چې نه ) .

    أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ ﴿٢٠٤﴾

     آياپس په راتلودعذاب زمونږكې دوى بيړه كوي ؟

    أَفَرَأَيْتَ إِنْ مَتَّعْنَاهُمْ سِنِينَ ﴿٢٠٥﴾

     آياپس ويني ته خبراكړه ماته كه چيرته نفع وركړومونږدويته څوكاله ( په حيات سره )

    ثُمَّ جَاءَهُمْ مَا كَانُوا يُوعَدُونَ ﴿٢٠٦﴾

     بياراشي دوى ته هغه ( عذاب ) چې وودوى چې وعده يې كړې شوې وه ( له دوى سره )

    مَا أَغْنَىٰ عَنْهُمْ مَا كَانُوا يُمَتَّعُونَ ﴿٢٠٧﴾

     نونه دفع كوي له دوى نه عذاب هغه شى چې وودوى چې نفع وركول شوه دوى ته ( په هغه باندې ) .

    وَمَا أَهْلَكْنَا مِنْ قَرْيَةٍ إِلَّا لَهَا مُنْذِرُونَ ﴿٢٠٨﴾

     اونه دى هلاك كړى مونږهيڅ كلى ( ښار) مګرچې ؤهغه كلى اوښارته ويروونكى ( له عذآب دالله نه )

    ذِكْرَىٰ وَمَا كُنَّا ظَالِمِينَ ﴿٢٠٩﴾

    لپاره دذكرپندوركولودوى لره اونه وومونږظالمان ددوى ( په هلاكولوسره )

    وَمَا تَنَزَّلَتْ بِهِ الشَّيَاطِينُ ﴿٢١٠﴾

     اونه دى راوړى دا( قرآن ) شيطانانو

    وَمَا يَنْبَغِي لَهُمْ وَمَا يَسْتَطِيعُونَ ﴿٢١١﴾

    اونه ښايي دوى ته ( دغه راوړل ) اونه طاقت اوقدرت لري ( شيطانان دقرآن دراوړلو) .

    إِنَّهُمْ عَنِ السَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ ﴿٢١٢﴾

     بيشكه دغه شيطانان له آوريدلو( دپرښتودكلام) خامخالرې كړې شوي دي .

    فَلَا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلَٰهًا آخَرَ فَتَكُونَ مِنَ الْمُعَذَّبِينَ ﴿٢١٣﴾

     پس مه بوله ته له الله سره معبودبل ( حاكم اوكه دې داسې وكړ) پس شې به ته له عذاب وركړشوو

    وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ ﴿٢١٤﴾

     اووويروه ( له عذابه اى محمده هغه ) خپلوان ستاچې ډيرنژدې دي ( تاته )

    وَاخْفِضْ جَنَاحَكَ لِمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ﴿٢١٥﴾

     اوښكته كړه وزرخپل ( يعنې نرمي وكړه ) هغه چاته چې متابعت يې كړى دى ستاله مؤمنانونه

    فَإِنْ عَصَوْكَ فَقُلْ إِنِّي بَرِيءٌ مِمَّا تَعْمَلُونَ ﴿٢١٦﴾

     نافرماني وكړي ( دغه خپلوان دې له تانه ) پس ووايه ته ( اى محمده دوى ته ) بيشكه زه بيرزاريم له هغه ( شرك اوګناهونوڅخه ) چې كوئ يې تاسې .

    وَتَوَكَّلْ عَلَى الْعَزِيزِ الرَّحِيمِ ﴿٢١٧﴾

     اوتوكل وكړه (په ټولومهماتوكې ) په ښه قوي غالب ( داحكاموپه انفاذ) ډيررحم والا( داجراوثواب په وركولو)

    الَّذِي يَرَاكَ حِينَ تَقُومُ ﴿٢١٨﴾

    هغه ( الله) چې ويني تاكله چې پاڅيږې

    وَتَقَلُّبَكَ فِي السَّاجِدِينَ ﴿٢١٩﴾

    يواځې ( لپاره دتهجد) او( هم ويني ) ګرځيدل اوښتل راوښتل ستا(په صف د) ساجدانوكې .

    إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ﴿٢٢٠﴾

     بيشكه دغه ( الله ) همدى دى ښه آوريدونكى ( دګردواقوالو) ښه پوه ( په ټولواحوالو)

    هَلْ أُنَبِّئُكُمْ عَلَىٰ مَنْ تَنَزَّلُ الشَّيَاطِينُ ﴿٢٢١﴾

    آياخبردركړم زه تاسې ته ( اى مشركانو) په هغو( خلقو) چې كوزيږي شيطانان ( په هغو(

    تَنَزَّلُ عَلَىٰ كُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ ﴿٢٢٢﴾

     ( بياپخپله الله وايي ) ډيردروغجن ډيرګنهګارباندې .

    يُلْقُونَ السَّمْعَ وَأَكْثَرُهُمْ كَاذِبُونَ ﴿٢٢٣﴾

    چې ږدي ( داشيطانان) غوږ( خبرودپرښتوته) اوزياتره ددوى دروغجنان دي .

    وَالشُّعَرَاءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغَاوُونَ ﴿٢٢٤﴾

     او( كافران ) شاعران متابعت كوي ددوى ناپوهان ( بې لارې ) .

    أَلَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِي كُلِّ وَادٍ يَهِيمُونَ ﴿٢٢٥﴾

     آيانه ويني ته چې بيشكه دوى په هره كنده كې سرګردانه گرځي .

    وَأَنَّهُمْ يَقُولُونَ مَا لَا يَفْعَلُونَ ﴿٢٢٦﴾

     اوبيشكه دوى ( شاعران) وايي هغه چې نه يې كوي دوى .

    إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَذَكَرُوا اللَّهَ كَثِيرًا وَانْتَصَرُوا مِنْ بَعْدِ مَا ظُلِمُوا ۗ وَسَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ ﴿٢٢٧﴾

     مګر( نه دي مذموم ) هغه ( شاعران ) چې ايمان يې راوړى دى اوكړي يې دي دوى ښه ( عملونه ) اويادوي دوى الله ډيراوبدل اخلي ( له كفارو څخه دكفاروپه هجوكې ) وروسته له هغه چې ظلم كړى شوى وي ( په هغو) اوژربه پوه شي هغه كسان چې ظلم يې كړى دى چې كوم ځاى ته به بيرته لاړشي دوى ( يعنې بدځاى ته به لاړشي پس له مرګه ) .