اسلامي سرچينو

    1. home

    2. article

    3. سورة الطور(پښتو ژباړه)

    سورة الطور(پښتو ژباړه)

    سورة الطور(پښتو ژباړه)
    Rate this post

    بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

    وَالطُّورِ ﴿١﴾

    قسم دى په ( غره د) طورباندې .

    وَكِتَابٍ مَسْطُورٍ ﴿٢﴾

    اوپه كتاب ليكلي شوي

    فِي رَقٍّ مَنْشُورٍ ﴿٣﴾

    باندې په كاغذارت خپوركړى شوي كې

    وَالْبَيْتِ الْمَعْمُورِ ﴿٤﴾

    ( اوقسم دى ) كورمعمورودان كړى شوي باندې ( په آسمان كې ) .

    وَالسَّقْفِ الْمَرْفُوعِ ﴿٥﴾

    اوقسم دى په چت پورته كړى شوي باندې ( چې آسمان دى ) .

    وَالْبَحْرِ الْمَسْجُورِ ﴿٦﴾

    او( قسم دى ) په بحرسيندنوياډك كړى شوي ) باندې

    إِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ لَوَاقِعٌ ﴿٧﴾

    بيشكه عذاب درب ستاخامخاواقع كيدونكى دى ( په مستحق يې )

    مَا لَهُ مِنْ دَافِعٍ ﴿٨﴾

    نشته هغه لره هيڅوك دافع لرې كوونكى

    يَوْمَ تَمُورُ السَّمَاءُ مَوْرًا ﴿٩﴾

    هغه ورځ چې وخوځيږي آسمان په خوځيدلوسره .

    وَتَسِيرُ الْجِبَالُ سَيْرًا ﴿١٠﴾

    اوروان به شي غرونه په روانيدلوسره .

    فَوَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ ﴿١١﴾

    نوخرابي افسوس هلاك دى په دغه ورځ كې درواغجن كوونكيوته

    الَّذِينَ هُمْ فِي خَوْضٍ يَلْعَبُونَ ﴿١٢﴾

    هغولره چې دوى په چټي خبروجوړولوكې لوبې مشغولتياكوي

    يَوْمَ يُدَعُّونَ إِلَىٰ نَارِ جَهَنَّمَ دَعًّا ﴿١٣﴾

     

    هَٰذِهِ النَّارُ الَّتِي كُنْتُمْ بِهَا تُكَذِّبُونَ ﴿١٤﴾

     دادى هغه اوروچې وۍ تاسې چې په دې به مودرواغ ويل ( يعنې ترې منكران وۍ ) .

    أَفَسِحْرٌ هَٰذَا أَمْ أَنْتُمْ لَا تُبْصِرُونَ ﴿١٥﴾

    آياپس سحركوډې دي دا( عذاب چې وينۍ تاسو) كه يۍ تاسې چې نه يې وينۍ .

    اصْلَوْهَا فَاصْبِرُوا أَوْ لَا تَصْبِرُوا سَوَاءٌ عَلَيْكُمْ ۖ إِنَّمَا تُجْزَوْنَ مَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿١٦﴾

    ځۍ ننوځۍ په دغه دوزخ كې پس صبروكړۍ تاسې يامه كوۍ صبربرابردى ( دغه دواړه كارونه ) په تاسې باندې بيشكه همداخبره ده چې جزادركوله شي تاسې ته دهغو( كارو) چې وۍ تاسې چې كول به مو( په دنياكې )

    إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَنَعِيمٍ ﴿١٧﴾

    بيشكه ويرونكى ( له الله ځان ساتونكى له معاصيو) په جنتوكې به وي اوپه نعتوكې به وي

    فَاكِهِينَ بِمَا آتَاهُمْ رَبُّهُمْ وَوَقَاهُمْ رَبُّهُمْ عَذَابَ الْجَحِيمِ ﴿١٨﴾

    ميوې خوړونكى خوشاليدونكي به وي په هغو( شيانو) چې وركړى دى دوى ته رب ددوى اوساتلى دى دوى رب ددوى له عذاب ددوزخ .

    كُلُوا وَاشْرَبُوا هَنِيئًا بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿١٩﴾

    خورۍ اوچښۍ ښه هضميدونكى بدل دهغو( ښواعمالو) چې وۍ

    مُتَّكِئِينَ عَلَىٰ سُرُرٍ مَصْفُوفَةٍ ۖ وَزَوَّجْنَاهُمْ بِحُورٍ عِينٍ ﴿٢٠﴾

    تاسې چې كول به مو( په دنياكې ) حال داچې تكيه كوونكى به ناست وي دوى پرتختونوباندې چې برابربه ايښودى شوى وي صف صف . اوپه نكاح به وركړو ددوى لره حورې ښې ښائسته غټې سترګې

    وَالَّذِينَ آمَنُوا وَاتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِإِيمَانٍ أَلْحَقْنَا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَمَا أَلَتْنَاهُمْ مِنْ عَمَلِهِمْ مِنْ شَيْءٍ ۚ كُلُّ امْرِئٍ بِمَا كَسَبَ رَهِينٌ ﴿٢١﴾

    اوهعه كسان چې ايمان يې راوړى دى اومتابعت كړى وي ددوى اولا دددوى په ايمان سره نوپيوست به كړومونږپه دوى پورې اولاده ددوى اوكم به نه كړومونږدغو( پلرو) لره له ( جزاء د) عملونوددوى هيڅ شي. هرسړى به په هغه عمل چې كړى يې وي ګروآخته وي ( كه نيك وي يابد) .

    وَأَمْدَدْنَاهُمْ بِفَاكِهَةٍ وَلَحْمٍ مِمَّا يَشْتَهُونَ ﴿٢٢﴾

    اومددبه وكړومونږله دوى سره په وركولودميوو( په هروخت كې ) اودغوښوله هغه څيزچې ددوى زړه يې غواړي

    يَتَنَازَعُونَ فِيهَا كَأْسًا لَا لَغْوٌ فِيهَا وَلَا تَأْثِيمٌ ﴿٢٣﴾

    يوله بله به اخلي دوى په دغه ( جنت ) كې پيالې (دشرابو) چې نه وي چټې ويل په هغې كې اونه نسبت كول دګناه يوبل ته .

    وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ غِلْمَانٌ لَهُمْ كَأَنَّهُمْ لُؤْلُؤٌ مَكْنُونٌ ﴿٢٤﴾

    اوچاپيربه ګرځي ( لپاره دخدمت ) پردوى باندې غلامان ځنكيان ددوى ګواكې دغه ( خدام په حسن اوپاكي كې ) مرغلرې پټې غلاف كې ساتلى شوې به وي .

    وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ يَتَسَاءَلُونَ ﴿٢٥﴾

    اومخ به كړي ځينې ددوى ځينونوروته چې پوښتنې به سره كوي ( له دنيوي مشقتونوڅخه تشكرا )

    قَالُوا إِنَّا كُنَّا قَبْلُ فِي أَهْلِنَا مُشْفِقِينَ ﴿٢٦﴾

    وايي بېشکه موږ پخوا په خپلو کورونو کېويريدونكي ( له عذابه )

    فَمَنَّ اللَّهُ عَلَيْنَا وَوَقَانَا عَذَابَ السَّمُومِ ﴿٢٧﴾

    نواحسان وكړالله پرمونږباندې اووې ساتلومونږ له عذا بدتودوخې ګرمۍ ( ددوزخ )

    إِنَّا كُنَّا مِنْ قَبْلُ نَدْعُوهُ ۖ إِنَّهُ هُوَ الْبَرُّ الرَّحِيمُ ﴿٢٨﴾

    بيشكه مونږ وو مونږ پخوا لدې څخه ( په دنياكې ) چې عبادت به موكوه ددغه ( الله ) بيشكه چې دغه ( الله ) همدى دى ډيرښه احسان كوونكى خورارحم والا( په انعام داجراوثواب سره ) .

    فَذَكِّرْ فَمَا أَنْتَ بِنِعْمَتِ رَبِّكَ بِكَاهِنٍ وَلَا مَجْنُونٍ ﴿٢٩﴾

    پس پندوركوه ته ( ا ىمحمده ! خلكوته ) پس نه يې ته په سبب دفضل نعمت درب خپل سره فالګير( خبروركونكى له غيبه ) اونه مجنون ، ليونى .

    أَمْ يَقُولُونَ شَاعِرٌ نَتَرَبَّصُ بِهِ رَيْبَ الْمَنُونِ ﴿٣٠﴾

    آياوايي دوى دى شاعردى مونږمنتظريوپه ده باندې ګردش حوادثودزمانې ته .

    قُلْ تَرَبَّصُوا فَإِنِّي مَعَكُمْ مِنَ الْمُتَرَبِّصِينَ ﴿٣١﴾

    ووايه ( اى محمده ! دوى ته ) منتظراوسۍ تاسې ( هلاك ځماته ) پس بيشكه زه له تاسې سره له منتظرانوڅخه يم(اهلاك دتاسې ته)

    أَمْ تَأْمُرُهُمْ أَحْلَامُهُمْ بِهَٰذَا ۚ أَمْ هُمْ قَوْمٌ طَاغُونَ ﴿٣٢﴾

    آياامرحكم كوې دوى ته عقلونه ددى په دې ( كار) يادوى يوقوم دى سركشه شرخوښوونكى تيريدونكى له حده ( جګړواوبه عنادوكې ) .

    أَمْ يَقُولُونَ تَقَوَّلَهُ ۚ بَلْ لَا يُؤْمِنُونَ ﴿٣٣﴾

    اياوايي دوى چې له ځانه يې جوړكړى دى ده دا( قرآن ، نه ده داسې ) بلكې دوى ايمان نه راوړي ( تكبرا عنادا)

    فَلْيَأْتُوا بِحَدِيثٍ مِثْلِهِ إِنْ كَانُوا صَادِقِينَ ﴿٣٤﴾

    پس رادې وړي دوى يوه خبره ( جوړه كړى شوې ) په شان ددې ( قرآن په فصاحت بلاغت كې ) كه چيرې وي دوى رښتني په دې ( وينا).

    أَمْ خُلِقُوا مِنْ غَيْرِ شَيْءٍ أَمْ هُمُ الْخَالِقُونَ ﴿٣٥﴾

    آياپيداكړى شوي دي دوى بې له يوشي ( خالق په خپل سر) ياكه دوى په خپله پيدا كوونكي دي دځانوخپلو

    أَمْ خَلَقُوا السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ ۚ بَلْ لَا يُوقِنُونَ ﴿٣٦﴾

    آياپيداكړي دي دوى آسمانونه اوځمكې ( نه ده داسې خالق دټولوالله دى ) بلكې يقين نه كوي دوى ( اونه يې مني چې ايمان راوړي په هغه باندې اوبندګي وكړي دهغه )

    أَمْ عِنْدَهُمْ خَزَائِنُ رَبِّكَ أَمْ هُمُ الْمُصَيْطِرُونَ ﴿٣٧﴾

    اياله دوى څخه دي خزانې ( دنبوة نعت ) درب ستا! آياهمدوى دي واكداران ( زوروران چې كوي هركارپخپل سربلكې دوى ټول دالله تعالى ترحكم لاندې دى ) .

    أَمْ لَهُمْ سُلَّمٌ يَسْتَمِعُونَ فِيهِ ۖ فَلْيَأْتِ مُسْتَمِعُهُمْ بِسُلْطَانٍ مُبِينٍ ﴿٣٨﴾

    اياشته دوى ته ( اندرپايه چې پرې خيژي اسمان ته او) اوريدل كوي په هغه باندې ( خبرې دملائكو) پس رادې وړي هغه اوريدونكي ددوى يوبرهان سندښكاره ( په صحت داوريداودده باندې ) .

    أَمْ لَهُ الْبَنَاتُ وَلَكُمُ الْبَنُونَ ﴿٣٩﴾

    آياهغه ( الله ) لره لوڼې دي ( پزعم ستاسې ) اوتاسې لره ځامن دي .

    أَمْ تَسْأَلُهُمْ أَجْرًا فَهُمْ مِنْ مَغْرَمٍ مُثْقَلُونَ ﴿٤٠﴾

    آياته غواړي له دوى څخه ( اى محمده ! ) څه اجربدل پس دوى له تاوان ( دهغه ) درانه كړي شوي دي(نوځكه درڅخه تاووي مخ اونه مؤمنانيږي له عناده)

    أَمْ عِنْدَهُمُ الْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُونَ ﴿٤١﴾

    آياپه نزد دوى ( علم د) غيب دى نودوې يې ليكي ( له هغه نه ) .

    أَمْ يُرِيدُونَ كَيْدًا ۖ فَالَّذِينَ كَفَرُوا هُمُ الْمَكِيدُونَ ﴿٤٢﴾

    ايااراده لري دوى دمكركولو( اودچل په اهلاك دتا) پس هغه كسان چې كافران شوى دى هم په دوى باندې مكركړى شوى دى ( اوخپله جزاء مومي ) .

    أَمْ لَهُمْ إِلَٰهٌ غَيْرُ اللَّهِ ۚ سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ ﴿٤٣﴾

    اياشته دوى ته كوم معبودبې له الله پاكي ده الله لره له هغه شى چې دوى يې ورسره شريكوي ( نور) .

    وَإِنْ يَرَوْا كِسْفًا مِنَ السَّمَاءِ سَاقِطًا يَقُولُوا سَحَابٌ مَرْكُومٌ ﴿٤٤﴾

    اوكه وويني دوى يوه ټوټه له اسمانه رالويدونكى نووبه وايي ( دا) وريځ ده پريړه يوه پربلې باندې سوره شوى

    فَذَرْهُمْ حَتَّىٰ يُلَاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي فِيهِ يُصْعَقُونَ ﴿٤٥﴾

    نوپريږده دوى ترهغه پورې چي يوځاى شي دوى له ورځې خپلې سره هغه چې پكې وبه لويږي پردوى باندې ټكه ( دبريښنايابه بې سده هلاك كړى شي )

    يَوْمَ لَا يُغْنِي عَنْهُمْ كَيْدُهُمْ شَيْئًا وَلَا هُمْ يُنْصَرُونَ ﴿٤٦﴾

    هغه ورځ چې وبه نه كړى دفع له دوى نه كيد مكر ددوى هيڅ شى ( له عذابه دالله ) اونه په له هغوى سره څه مددمرسته وكړه شي .

    وَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا عَذَابًا دُونَ ذَٰلِكَ وَلَٰكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ ﴿٤٧﴾

    اوبيشكه هغوكسانولره چې ظلم يې كړى ( كافران شوي ) دى ( اخروي ) عذاب دى بې لدې ( دنيوي ) عذابه وليكن زياتره ددوى نه پوهيږي ( نوځكه مخ ګرځوي له ايمانه ) .

    وَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ فَإِنَّكَ بِأَعْيُنِنَا ۖ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ حِينَ تَقُومُ ﴿٤٨﴾

    اوصبركوه ته ( اى محمده !) حكم درب خپل ته بيشكه ته په ځاى دليدلوځمونږكې يې اوساتودې له اضراره . اوتسبيح وايه پيوست له حمده درب خپل سره په هغه وخت كې چې راپاڅيږي ( له خوبه ياله مجلسه )

    وَمِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَإِدْبَارَ النُّجُومِ ﴿٤٩﴾

    اوپه بعض دشپې كې پس تسبيح وايه ددغه ( الله) اودوروستودستوريوڅخه ( يعنې دشپې په آخره هم تسبيح ووايه ) .